شعر فارسی آیات غمزه

یکی از بیت هایش را به من داد

سید حبیب نظاری — Wed, 29 Apr 2015 03:07:00 GMT

دوبیتی بود، نایش را به من داد
نی اش را، نی نوایش را به من داد

دو دستم را که خالی دید، فوراً
یکی از بیت هایش را به من داد

به غم های زمینی خو گرفتم

سید حبیب نظاری — Sat, 14 Mar 2015 04:56:00 GMT

به غم های زمینی خو گرفتم
به مرگ این چنینی خو گرفتم

تو خاکستر شدی، من زیر آتش
به خاکستر نشینی خو گرفتم

یاد چشمان تو می افتم در اقیانوس ها

سید حبیب نظاری — Mon, 12 Jan 2015 07:34:00 GMT

شب که روشن می شود آبی ترین فانوس ها
یاد چشمان تو می افتم در اقیانوس ها

با کدامین شعله رقصیدی که حالا سال هاست
بال می گیرند از خاکسترت ققنوس ها

قرن ها بیهوده می گردم نمی یابم تو را
نامی از تو نیست در خمیازه ی قاموس ها

مهربان من به اشراق نگاه شرقی ات
کی رهایم می کنی از حلقه ی کابوس ها

کی می آیی که به گلبانگ اذان روشنت
لال خواهد شد زبان خسته ی ناقوس ها
::
در مبارک باد یک آدینه می آیی و من
دست برمی دارم از دامان این مأیوس ها

کجا بال کبوتر می فروشند

سید حبیب نظاری — Fri, 26 Sep 2014 02:55:00 GMT

کجا گل های پرپر می فروشند
شهادت را مکرر می فروشند

دلم در حسرت پرواز پوسید
کجا بال کبوتر می فروشند

دل پوشالی ام را با خودش برد

سید حبیب نظاری — Tue, 12 Aug 2014 09:05:00 GMT

دو دست خالی ام را با خودش برد
غم و خوشحالی ام را با خودش برد

مترسک بودم و گنجشک خیسی
دل پوشالی ام را با خودش برد

زبان گریه هایم لال مانده است

سید حبیب نظاری — Tue, 12 Aug 2014 09:02:00 GMT

دلم از قصه مالامال مانده ست
دچار روز و ماه و سال مانده ست

تو را با گریه خواندم برنگشتی
زبان گریه هایم لال مانده ست

همه دریا دلان رفتند، آن شب

سید حبیب نظاری — Tue, 12 Aug 2014 08:59:00 GMT

دلم شوق ترنم داشت، اما...
هوای یک تبسم داشت، اما...

همه دریا دلان رفتند، آن شب
دل من هم تلاطم داشت، اما...

کاشانه ی تمامی گنجشک ها تویی

سید حبیب نظاری — Sun, 10 Aug 2014 05:32:00 GMT

باران پرنده نیست، کبوتر پرنده نیست
در ذهن حوض، ماه شناور پرنده نیست

در بادهای زخمی این شهر مدتی ست
پیراهن رهای تو دیگر پرنده نیست

خود را پرنده فرض کن و در قفس بمیر
اما بدان پرنده ی بی پر پرنده نیست

اما قبول کن که قفس یک حقیقت است
اینجا مگر تمام قفس در پرنده نیست
::
چشم تو آسمان مرا پر نمی کند
با این که از نگاه تو بهتر پرنده نیست

شعر مرا تو جرأت پرواز می دهی
بعد از تو این خیال مصور پرنده نیست

کاشانه ی تمامی گنجشک ها تویی
بر دوش هر درخت تناور پرنده نیست

یکی از بیت هایش را به من داد

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 08:02:00 GMT

دوبیتی بود، نایش را به من داد
نی اش را، نی نوایش را به من داد
دو دستم را که خالی دید، فوراً
یکی از بیت هایش را به من

دعاکن شمس تبریزی بیاید

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 08:01:00 GMT

مبادا باد پاییزی بیاید
دوباره فصل بی چیزی بیاید
تمام شعر مولانا فدایت
دعاکن شمس تبریزی بیاید

جنون تا بی سر و پایی رسیده است

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:57:00 GMT

ببین، این غم به شیدایی رسیده است
جنون تا بی سر و پایی رسیده است
دلم هر چند کوه بردباری است
به مرز ناشکیبایی رسیده است

من و دل، نان به نرخ روز خوردیم

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:56:00 GMT

اگر چه زخم طاقت سوز خوردیم
غم دیروز را امروز خوردیم
ببخش ای خوب اگر در غیبت تو
من و دل، نان به نرخ روز خوردیم

دوباره جمعه ای رد شد دعا کن

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:48:00 GMT

دعا کن هر گلی پرپر نمیرد
کسی با چشم های تر نمیرد
دوباره جمعه ای رد شد دعا کن
دلم تا جمعه ی دیگر نگیرد

بیا تا جان بگیرد شادی ما

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:46:00 GMT

دلیل عشق مادرزادی ما
بیا تا جان بگیرد شادی ما
بجوشد رشته رشته از دل خاک
قنات تشنه ی آبادی ما

تو پنهان مانده ای تا تشنه باشیم

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:44:00 GMT

تو پنهان مانده ای تا تشنه باشیم
تمام روزها را تشنه باشیم
دلت می آید آیا این همه سال
تو جاری باشی و ما تشنه باشیم

به آن روزی که می آیی قسم خورد

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:42:00 GMT

به یک عشق معمایی قسم خورد
به راز یک شکیبایی قسم خورد
خدا «والعصر» گفت و از سر شوق
به آن روزی که می آیی قسم خورد

خدا قسمت کند رودی از این دست

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:40:00 GMT

رها شد روی شن ها بهترین دست
کشید از ماه خود، ام البنین دست
دل تفتیده ی لب تشنگان را
خدا قسمت کند رودی از این دست

تنت روی زمین، یک چارپاره

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:37:00 GMT

دوباره مَشک، دریا، یک دوبیتی
سرودی عشق را با یک دوبیتی
تنت روی زمین، یک چارپاره
دو دستت روی شن ها، یک دوبیتی

نیفتادند از پا، دست هایش

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:32:00 GMT

خودش هم رفت، اما دست هایش...
رقم زد عشق را با دست هایش
به روی خاک افتادند، اما
نیفتادند از پا، دست هایش

فُرات از دست هایش آب نوشید

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:28:00 GMT

دلش سرچشمه در سرچشمه جوشید
زلال و پاک، جاری شد، خروشید
به سمت رود رفت و لحظه ای بعد
فُرات از دست هایش آب نوشید

غمی اُمّ البنینی با دلم بود

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:26:00 GMT

غریب و تشنه و تنها، دلم بود
تمام عمر با سقا، دلم بود
دوبیتی در دوبیتی نوحه خواندم
غمی ام البنینی با دلم بود

تبرها خوردی و لب تر نکردی

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:24:00 GMT

چو گل پژمردی و لب تر نکردی
تبرها خوردی و لب تر نکردی
در اوج تشنگی، یک مشت دریا
به دندان بردی و لب تر نکردی

به قد یک پرستو هم نبودم

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:18:00 GMT

ولی من لایق این غم نبودم
دچار بارشی نم نم نبودم
پرستوها به رفتن دل سپردهد
به قد یک پرستو هم نبودم

بهار آورد، رودی از پرستو

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 07:16:00 GMT

بهار آورد، رودی از پرستو
دل صد مرد -رودی از پرستو-
رها بر شانه های زخمی شهر
سفر می کرد رودی از پرستو

هراسی از تبرداران ندارند

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:59:00 GMT

سپیداران نشانی سرخ دارند
همیشه آرمانی سرخ دارند
هراسی از تبرداران ندارند
سری سبز و زبانی سرخ دارند

عوض کردیم نام کوچه ها را

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:57:00 GMT

گرفتند انتقام کوچه ها را
شکستند ازدحام کوچه ها را
سفرکردند و ما با نیشخندی
عوض کردیم نام کوچه ها را

سفر کردند سرداران عاشق

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:56:00 GMT

سفر کردند سرداران عاشق
به روی شانه ی یاران عاشق
گذشتند و رها کردند در باغ
مرا تنها، سپیداران عاشق

کجا بال کبوتر می فروشند

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:54:00 GMT

کجا گل های پرپر می فروشند
شهادت را مکرر می فروشند
دلم در حسرت پرواز پوسید
کجا بال کبوتر می فروشند

ساک را بستی، غم بدرود را دادی به من

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:52:00 GMT

ساک را بستی، غم بدرود را دادی به من
دست و پاگیر تو هر چه بود را دادی به من

ساک را... گفتم: نگفتی کی می آیی؟ باز هم
وعده ی آن جمعه موعود را دادی به من

پلک هایت روی هم افتاد، عاشق تر شدم
عکسی از آن روز ناخشنود را دادی به من

شانه های گریه ات را با خودت برداشتی
شیون یک زخم بی بهبود را دادی به من

سایه های روی هم افتاده را می خواستم
هر چه در آیینه روشن بود را دادی به من

بوی فریب می رسد از احترامتان

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:45:00 GMT

ای مردم همیشه، دروغ است نامتان
خوردید نانِ عاشقی ام را حرامتان

دلواپسم برای غزل، عشق، زندگی
بوی فریب می رسد از احترامتان

فردا برای گریه اگر بغض بشکند
سر می نهم به شانه ی سرد کدامتان

در خلوتی که از خود من هم فراتر است
گم می کند تمام مرا ازدحامتان

می خواهم از کنار شما ساده بگذرم
پاسخ نمی دهم به فریب سلامتان

مثل هم اید اهل همین روز و ماه و سال
هرگز به آسمان نرسد پشت بامتان

گفته بودم باز می آیید، آمدید آخر پرستوها!

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:37:00 GMT

گفته بودم باز می آیید، آمدید آخر پرستوها!
آمدید از دوردست اما، خسته و پرپر پرستوها

کوچه در کوچه تمام شهر، کوچ تان را حجله می بندد
می رسد از دوردست اما، دسته ای دیگر پرستوها

باز هم رودی پر از پرواز می شود بر شانه ام جاری
باز هم گم می کند چشمم، آسمان را در پرستوها

تشنه ام، دلواپسم، تنها، خسته از تکرار ماندن ها
از شما امروز می خواهم فرصتی دیگر پرستوها

نامتان را شیونی کردم، گرچه می دانم که می ریزد
زیر آوار غزل هایم، شانه ی دفتر پرستوها

یک نفر در می زند انگار! در را بازکن

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:34:00 GMT

سایه ات پشت در است انگار، در را باز کن
خسته هستم، الاقل یک بار در را باز کن

پشتِ در تصویرهای کهنه را قی می کنند
قاب های مانده بر دیوار، در را باز کن

این طرف چیزی برای گم نکردن نیست، نیست
غیر از این دلتنگی بسیار، در را باز کن

نیست اما خلسه ای آرام در را می زند
خلسه ی یک نخ، دو نخ سیگار، در را باز کن

مرگ دارد می رسد از راه، هی من! گوش کن
یک نفر در می زند انگار! در را بازکن

نیمکت ها، روسری ها، رنگ های پشت در
آدمی را می دهند آزار، در را باز کن

آدمک ها، بمب های ساعتی، نه...صبر کن!
تا فرو بنشیند این آوار
درها را ببند

ای دست ها دعای مرا منتشر کنید

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:32:00 GMT

گیتارها! نوای مرا منتشر کنید
این لحن آشنای مرا منتشر کنید

ای جاده های رد شده از کفش های من
آهنگ گام های مرا منتشر کنید

ای روزنامه های پس از این –مچاله ها-
یک بار هم صدای مرا منتشرکنید

اصلاً کتاب شعری و در پشت جلد آن
تصویر بی ریای مرا منتشر کنید

در عشق ادعای جنون دارم و شما
باید که ادعای مرا منتشر کنید

امشب به سرزمین اجابت رسیده ام
ای دست ها دعای مرا منتشر کنید

تاراج باغ دیده ام ای لحظه های داغ
پیراهن عزای مرا منتشر کنید

ای کوچه های زخمی شهر شهید من!
هر لحظه کربلای مرا منتشر کنید

بی تو شکسته، بی تو رها، بی تو بی قرار

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:21:00 GMT

تهران/ هزار و سیصد و هشتاد و سه/ بهار
چسبیده بود چشم تو بر شیشه ی قطار

چسبیده بود چشم تو و پلک می زدی
از پشت شیشه های رها مانده در غبار

پیراهنی که بر تن تو بود کوپه را
پر کرده بود از هوس جبر و اختیار

پُر می شد از تو خلسه ی فنجان، اگر نه کی
لب می نهادی از لب من بر لب بخار

تهران و من، دو مرد پس از تو که بی تو گم
بی تو شکسته، بی تو رها، بی تو بی قرار

رد می شوند از افق چشم هایمان
روزی هزار کوپه ی بی تو هزار بار

اما کدام کوپه ی بی تو پرنده است
رد می شود بدون تو از سیم خاردار

اما تویی که فاجعه را شکل می دهی
در احتمال حادثه ای تلخ و ناگوار

لای کتاب می نهم و خشک می کنم
پروانه های روسری ات را به یادگار

رو می کنم به سمت خدایی بزرگ تر

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:18:00 GMT

حالا برای کشف فضایی بزرگ تر
دل می دهم به پنجره هایی بزرگ تر

شاید اجابتم بکنی، گرچه کوچکم
آورده ام دو دست دعایی بزرگ تر

اما اگر روا نکنی حاجت مرا
رو می کنم به سمت خدایی بزرگ تر

داغ هزار سجده به پیشانی من است
از من کجاست اهل ریایی بزرگ تر؟

با این وجود عاشقم و چشم عالمی
از من ندیده بی سر و پایی بزرگ تر

پیراهنی سیاه تر از سرنوشت خود
پوشیده ای برای عزایی بزرگ تر

تنها سوال توست که به اندازه ی من است
پاسخ نمی دهم به چرایی بزرگ تر

ای غم، اگر بزرگ شوی باز می کنم
در سینه ام برای تو جایی بزرگ تر

با دست خود کشیده خدا، خط فاصله

سید حبیب نظاری — Thu, 17 May 2012 06:06:00 GMT

حالا میان ما و شما- خط فاصله
افتاده است فاصله با خط فاصله

افتاده است فاصله، انگار سال هاست
با دست خود کشیده خدا، خط فاصله

آری میان ما و شمایی که عشق را
جا می دهید بین دو تا خط فاصله

ای شعرای همیشه ی زخمی که هیچ وقت
از من جدا نکرده تو را خط فاصله

من، تو، دو اختلاف بزرگیم، از این به بعد
بگذار بین این دو هجا خط فاصله

حالا به جای هر چه که با من مخالف است
یا نقطه می گذارم و یا خط فاصله

دست شما سپرده ام این ناتمام را
من رفتم التماس دعا! خط فاصله